کارها و دیدنی‌ها در ریودوژانیرو، برزیل

مسیح رهایی‌بخش (کورکووادو)

مسیح رهایی‌بخش بر فراز کوه کورکووادو قرار دارد و خط آسمان ریودوژانیرو را تعریف می‌کند.

این مجسمه آرت دکو حدود سی متر ارتفاع دارد و روی سکویی هشت متری ایستاده؛ دستان آن تقریباً بیست‌ و هشت متر بازو دارند و ساخت آن در سال ۱۹۳۱ با همکاری معمار برزیلی هِیتور دا سیلوا کوستا و مجسمه‌ساز فرانسوی پل لاندوسکی تکمیل شد.

بنای یادبود در داخل پارک ملی Tijuca واقع شده و در حدود ۷۱۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد؛ سکوی قله از تراس‌های دایره‌ای دید گسترده‌ای از شهر، سواحل، خلیج و تپه‌های اطراف ارائه می‌دهد.

راه‌های دسترسی شامل راه‌آهن تاریخی چرخ‌دنده‌ای از کاسمِ وِلو، مینی‌بوس‌های رسمی پاینیراس و مسیرهای پیاده‌روی شیب‌دار از میان جنگل است.

کوه شُگرلوف (پائو د آسکار)

کوه شگرلوف یک تودهٔ سنگ گرانیتی چشمگیر در ورودی خلیج گوانابارا است که تا حدود ۳۹۶ متر ارتفاع دارد و با مورُو دا اورکا، تپهٔ کوچکتر، همراه است.

شکل فشرده و تا حدی عمودی آن بسیاری از چشم‌اندازهای کلاسیک ریودوژانیرو را قاب‌بندی می‌کند و بیش از یک قرن است که به‌عنوان یک نماد شهری شناخته می‌شود.

تجربه بازدیدکننده حول یک مسیر کابینۀ دو مرحله‌ای می‌چرخد—از پرایا ورمه به مورُو دا اورکا، سپس از اورکا به قله شگرلوف—که با پیاده‌روی‌های کوتاه و نقاط دید ترکیب می‌شود.

فلات مورُو دا اورکا مسیرهای ساده، غذاخوری‌ها و نمایشگاه‌های کوچک دارد، در حالی که قله چشم‌اندازهای گسترده‌ای از کوپاکابانا، بوتافوگو، مرکز شهر ریودوژانیرو، کورکووادو و اقیانوس اطلس ارائه می‌دهد.

Official Sugarloaf Mountain (Pão de Açúcar) website →

ساحل کوپاکابانا

ساحل کوپاکابانا یک جلگهٔ ساحلی پهن و خمیده به طول تقریبی چهار کیلومتر در منطقه جنوبی ریودوژانیرو است و همچنان یکی از فضاهای عمومی پُرترفیل شهر با چشم‌انداز به شگرلوف و خلیج به‌شمار می‌آید.

این ساحل با پیاده‌رو موزائیکی سیاه‌ و سفید ساخته‌شده از سنگ‌های پرتغالی تعریف می‌شود که تحت نظارت طراحان منظره از جمله روبرتو بورل مارکس توسعه یافته است.

بازدیدکنندگان به‌راحتی بین آفتاب‌گرفتن، زمین‌های ورزشی غیررسمی و کیوسک‌های کنار شن حرکت می‌کنند؛ فورتهٔ کوپاکابانا در یک سر خلیج قرار دارد و دارای موزه و کافه است. شرایط دریا و پرچم‌ها با جزر و مد و آب‌وهوا تغییر می‌کنند، بنابراین قبل از شنا اطلاعات رسمی وضعیت ساحل را بررسی کنید.

ساحل ایپانما

ساحل ایپانما بین رأس صخره آرپوادور و محله لوبلون قرار دارد و به خاطر پیوندهای موسیقایی و فرهنگی‌اش—از جمله ترانهٔ «Garota de Ipanema»—مشهور است. خیابان کنار ساحل و پیاده‌راه الگو‌دار دسترسی آسانی به کافه‌ها، فروشگاه‌ها و مکان‌های فرهنگی درون شهر فراهم می‌کنند.

شکل موج‌ها در طول ساحل متفاوت است: سنگ‌های آرپوادور نقطه‌ای برای موج‌سواری و محلی محبوب برای تماشای غروب هستند، در حالی که بخش‌هایی مانند «پوستو ۹» به‌عنوان نقاط ملاقات اجتماعی معروف‌اند و حضور آشکار جامعهٔ LGBTQ+ در آن‌ها دیده می‌شود. پیاده‌رو و مسیر دوچرخهٔ آوِنیدا ویه‌را سوتو تشویق به پیاده‌روی و مشاهدهٔ مردم می‌کند.

قبل از ورود به آب، به پرچم‌های دریا و توصیه‌های ناجیان غریق توجه کنید و هنگام لذت بردن از ساحل مراقب وسایل شخصی‌تان باشید.

پارک ملی تیجوکا

پارک ملی تیجوکا بقایای بزرگی از جنگل آتلانتیک است که در محدودهٔ شهری محافظت شده و آبشارها، مسیرهای سایه‌دار و نقاط مرتفع را در اختیار قرار می‌دهد. این پارک شامل نمادهایی مانند کورکوادو، خط‌الراس «کوروآ دا تیجوکا» و پیکو دا تیجوکا است که چشم‌اندازهای دراماتیکی رو به ریودوژانیرو و خلیج فراهم می‌کنند.

پارک حدود سی‌وسه کیلومتر مربع را دربرمی‌گیرد و ترکیبی از جنگل ثانویهٔ بازسازی‌شده، خط‌الراس‌های تند و فضای سبز در لبهٔ شهر است. مسیرها از پیاده‌روی‌های کوتاه و قابل‌دسترس تا راه‌های سخت و سرازیری‌دار متغیرند؛ یک مرکز بازدیدکنندگان اطلاعات تفسیرگرانه و راهنمای مسیر ارائه می‌دهد.

موزهٔ فردا (Museu do Amanhã)

موزهٔ فردا یک موزهٔ علوم است که بر آینده‌های زیست‌محیطی، اجتماعی و فناورانه تمرکز دارد. نمایشگاه دائم به‌صورت ماژول‌های موضوعی سازمان‌دهی شده—کیهان، زمین، انسان‌زاد-عصر زمین، فرداها و ما—و از رسانه‌های چندرسانه‌ای غوطه‌ور برای بررسی حدّ و مرزهای سیاره‌ای، تفکر سیستمی و سناریوهای آینده به‌جای پیش‌بینی‌های واحد استفاده می‌کند.

موزه در ساختمان شاخصی از سانتیاگو کالاتراوا در اسکلهٔ مائوآ جای گرفته؛ معماری بنا شامل دالان‌های بلند، بالک‌های متحرک سقف، تهویهٔ غیرفعال و عناصر فوتوولتائیک است که بخشی از تجربهٔ بازدیدکننده را تشکیل می‌دهند.

این مجموعه فضاهای داخلی گالری‌ها را به میادین بیرونی و چشم‌اندازهای خلیج پیوند می‌دهد؛ قبل از بازدید برنامه‌های زمانی و نمایشگاه‌های ویژه را در کانال‌های رسمی موزه بررسی کنید.

ورزشگاه ماراکانا

ماراکانا، رسماً Estádio Jornalista Mário Filho، یکی از برجسته‌ترین ورزشگاه‌های فوتبال در برزیل است. افتتاح‌شده در سال ۱۹۵۰، این ورزشگاه میزبان فینال‌های جام جهانی و دیدارهای مهم بوده است؛ بازسازی‌ها امکانات را به‌روزرسانی کرده‌اند و در عین حال حافظه تاریخی‌اش را حفظ کرده‌اند.

بازدیدهای راهنما معمولاً بخش‌های پشت‌صحنه، رختکن‌ها، اتاق‌های خبرنگاران و موزه‌ای کوچک را که جوایز و پیراهن‌های تاریخی را نمایش می‌دهد شامل می‌شود. این مجموعه همچنین میزبان کنسرت‌ها و رویدادهای مدنی است.

برای اطلاع از دسترسی به تورها و رویه‌های روز مسابقه، منابع رسمی را بررسی کنید؛ دسترسی از ایستگاه مترو ماراکانا و خطوط متعدد اتوبوس ساده است.

پله‌های سلارون (Escadaria Selarón)

پله‌های سلارون (Escadaria Selarón) یک پلکان موزاییکی رنگارنگ است که لاپا را به سانتا ترزا وصل می‌کند. جورج سلارون، هنرمندِ متولد شیلی، شروع به پوشاندن حدود ۱۲۵ متر پله با هزاران کاشی—پرچم‌ها، سرامیک‌ها و قطعات بازیافتی از سراسر جهان—نمود و بدین ترتیب یک اثر هنری عمومی فشرده و نقطه‌ای محبوب برای عکاسی خلق کرد.

این پلکان شامل حدود ۲۱۵ پله است که در میان خیابان‌های باریک و کافه‌های محلی قرار گرفته‌اند. پس از مرگ سلارون در ۲۰۱۳، تلاش‌های نگهداری برای حفظ موزاییک به‌عنوان یک اثر هنری زنده افزایش یافت.

با احترام بازدید کنید—از سد کردن مسیر عابران خودداری کنید، انتظار حضور سایر بازدیدکنندگان در عکس‌ها را داشته باشید و این بازدید را با طاق‌های لاپا و جاذبه‌های نزدیک سانتا ترزا ترکیب کنید.

طاق‌های لاپا (Arcos da Lapa)

طاق‌های لاپا (Arcos da Lapa) که قبلاً آکوئدوکاریوکا نامیده می‌شد، یک یادمان استعماری شاخص در مرکز ریودوژانیرو است. این سازه در قرن هجدهم برای انتقال آب از رودخانه کاریوکا ساخته شد، تقریباً ۲۷۰ متر طول دارد و شامل چهل‌و‌دو طاق دوبل به سبک الهام‌گرفته از رومی است و لبهٔ منطقه موسیقی لاپا را مشخص می‌کند.

بازدیدکنندگان طاق‌ها را هم به‌عنوان یک اثر معماری و هم به‌عنوان آستانه‌ای زنده از شهر تجربه می‌کنند: در روز قاب‌کنندهٔ حرکت شهری و فروشندگان‌اند و در شب اطراف آن تبدیل به منطقه‌ای پر از موسیقی و زندگی شبانه می‌شوند. آکوئدوک بعداً مسیر تراموای مرتفع سانتا ترزا را نیز دربر می‌گرفت.

محله سانتا ترزا

سانتا ترزا محله‌ای تاریخی و پرشیب بالای مرکز ریو است که به‌خاطر کوچه‌های باریک، عمارت‌های استعماری و هویت هنری‌اش شناخته می‌شود. تراموا (بونده) این محله نمادی فرهنگی است که به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد و همچنان بخش مهمی از روح محل را تشکیل می‌دهد؛ همراه با موزه‌های کوچک، آتلیه‌ها و خانه‌های محافظت‌شدهٔ چاچارا.

ایستگاه‌های کلیدی شامل پارکِ پاس روئیناس (پارکِ خرابه‌ها) است که از خرابه به مرکز فرهنگی تبدیل شده و منظره‌هایی از شهر و خلیج ارائه می‌دهد، و موزه چاچارا دو سگلو با دکوراسیون دوره‌ای و مجموعه‌های خود.

کوچه‌های سنگ‌فرش، گالری‌ها و کافه‌ها در اطراف لارگو دوس گیمارائیش دعوت به کاوش آرام می‌کنند—کفش محکم برای مسیرهای شیب‌دار بپوشید و برای اطلاع از وضعیت فعلی تراموا و پروژه‌های حفاظت، منابع محلی را بررسی کنید.